Wanneer er over de BRIC landen gesproken wordt dan trekken Brazilië en China de meeste aandacht. Brazilië is een land met een rijkdom aan grondstoffen waarin zowel de opkomende landen zoals China en India als de OESO-landen een grote interesse tonen.
China is uitgegroeid tot de tweede grootste economische wereldmacht en profi leert zich meer en meer als opponent van de VS. Binnen Bric wordt Rusland beschouwd als een grondstoffen gerelateerde economie, maar als kleinste van de vier komt het land minder in de belangstelling. Tenslotte is er India dat in de schaduw staat van China.
Nochtans zijn de parallellen met China erg groot. Beide landen hebben een gigantische bevolking. Ongeveer één derde van de wereldbevolking woont in China en India samen. Nog steeds 60% van die bevolking leeft van landbouw. Beide landen voeren een politiek om de stijgende welvaart waarvan de grote stadsagglomeraties genieten, naar het platteland te transporteren. Om de welvaart van de plattelandsbevolking op een hoger niveau te tillen zijn belangrijke infrastructuurwerken (wegen, zeehavens, telecom, luchthavens, …) noodzakelijk. Zowel China als India spenderen grote budgetten om die doelstelling te bewerkstelligen. Dit
verklaart de grote honger van die landen naar grondstoffen. Om hun afhankelijkheid ten opzichte van het buitenland voor hun energietoevoer te minimaliseren wordt een overnamebeleid gevoerd van buitenlandse energieproducenten. Voor China zijn de overnemers meestal staatsgeleide ondernemingen terwijl in India de investeringen gebeuren door de private sector. Dit geeft meteen het meest fundamentele verschil aan tussen deze twee landen.
In tegenstelling tot het centraal bestuurde China is India een democratie en heeft een uitgesproken Westers profiel. Een bewijs daarvan is de kennis van het Engels bij een groot deel van de bevolking. De aanwezigheid van Indische captains of industry zoals Mittal en Tata in de Westerse bedrijfswereld is eveneens een bevestiging van de Westerse ingesteldheid. Toch moeten we
opmerken dat het democratisch staatsbestel in India eveneens de belangrijkste hinderpaal is om de omschakeling vlot te laten verlopen. Het centraal gezag in China kan veel sneller beslissingen doorvoeren.
De beursvooruitzichten voor China zijn iets rooskleuriger dan voor India. In India is het infl atiepeil fl ink opgelopen. De kans is erg reëel dat er snel een verstrakking van het monetair beleid zal plaats vinden. Beleggen in een klimaat waar renteverhogingen in de lucht hangen is niet erg opportuun. In China daarentegen lijken de genomen overheidsmaatregelen de economie af te
koelen. Dit betekent dat renteverhogingen in China niet onmiddellijk aan de orde zijn. Daarom zijn we op dit ogenblik positiever ten opzichte van de Chinese beurs dan voor India. Qua waardering noteert de Chinese beurs ook iets gunstiger dan de Indische. Iedere correctie van deze beurzen mag te baat genomen worden om posities te verhogen.
